Η ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΡΥΘΜΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟ ΙΡΑΝ ΑΠΟ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΟΠΙΑ

Πρόσφατα σε μια προσπάθεια να κατευνάσει τα πνεύματα ο ανώτατος πνευματικός ηγέτης του Ιράν Αγιατολάχ Χομεϊνί ευλόγησε την παραμονή του προέδρου Αχμανινετζάντ στη εξουσία δίνοντας τέλος στην έντονη αντιπαράθεση της κυβέρνησης με την αντιπολίτευση για το αμφιλεγόμενο αποτέλεσμα των εκλογών. Από μαρξιστική σκοπιά οι λαοί πρέπει να συμπαραταχτούν με τους Ιρανούς πολίτες που ξεσηκώθηκαν μετά βάσιμες τις καταγγελίες του αντιπολιτευόμενου μεταρρυθμιστικού κόμματος για νοθεία στις εκλογές για τρεις λόγους.

Πρώτον, πρέπει να χτυπηθεί ο φασισμός των Ιρανών αρχόντων, οι οποίοι είναι δημιουργοί του βαθιά αντιδημοκρατικού αυτού πολιτικού καθεστώτος. Οι παραπάνω επιδιώκουν τη διατήρησή του προκειμένου να δημιουργήσουν μια υπερδύναμη στα πρότυπα των δυτικών προτύπων, που καταδυναστεύει τους λαούς. Δεύτερον, το παγκόσμιο προλεταριάτο πρέπει να επιδιώξει την αποφυγή της σύγκρουσης της ανερχόμενης αυτής υπερδύναμης του Ιράν με το συνασπισμό Η.Π.Α-Ρωσία-Κίνα ειδάλλως οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές και θα επηρεάσουν όλον τον κόσμο πολιτικά και οικονομικά. Αυτό θα συμβεί αν την εξουσία έχει μια παράνομη, αντιδραστική κυβέρνηση που δεν χαίρει της λαϊκής εμπιστοσύνης. Τότε οι «προστάτες της δημοκρατίας» του Λευκού οίκου θα προσπαθήσουν να την ανατρέψουν και να «απελευθερώσουν» το δύσμοιρο Ιρανικό λαό από τα νύχια του δικτάτορα. Την ίδια αφορμή είχαν και οι νατοϊκές επεμβάσεις στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Τέλος, η αλλαγή κυβέρνησης μπορεί να μην αλλάξει ουσιαστικά την πολιτική κατάστασης της χώρας θα ανατρέψει εν μέρει το κλίμα που επικρατεί και θα αποδείξει στους ισχυρούς του Ιράν ότι ο λαός δεν είναι τόσο αδύναμος αλλά μπορεί και τολμά να επεμβαίνει δυναμικά όταν απειλούνται τα βασικά δικαιώματα και οι δυνάστες επιβουλεύονται την ελευθερία του.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΟΣΕ

Σημαντικό πλήγμα για τα φτωχά και μεσαία στρώματα θα αποτελέσουν οι μεταρρυθμίσεις που αφορούνε τα δρομολόγια του ΟΣΕ. Η κυβέρνηση της ΝΔ με την απόφασή της να προχωρήσει σε αυξήσεις στα εισιτήρια της τάξεως του 135% και να «κόψει» μεγάλο αριθμό δρομολογίων, ακολουθεί καθαρά το μονοπάτι προς την ιδιωτικοποίηση της υπηρεσίας. Αυτοί που ζημιώνονται από τις μεταρρυθμίσεις είναι όχι μόνο οι χρήστες των τρένων, αλλά και όσοι εργάζονται εκεί, αφού αρκετές απολύσεις φαίνονται στο προσκήνιο.

Όπως είναι γνωστό, η μετακίνηση μέσω του σιδηρόδρομου είναι πολύ φθηνότερη από αυτή των υπόλοιπων μέσων συγκοινωνίας, όπως είναι το ΚΤΕΛ το οποίο το διαχειρίζονται ιδιώτες. Ανάμεσα στα άλλα, με την ιδιωτικοποίηση και του ΟΣΕ θα καταστεί πολύ εύκολο για τους ιδιοκτήτες να διαχειριστούν ανεξέλεγκτοι το μεγαλύτερο μέρος των συγκοινωνιών και να καθορίσουν τις τιμές των εισιτηρίων ανάλογα με τις ορέξεις τους, παραμερίζοντας κάθε ανταγωνισμό.

Η απάντηση της εργατικής τάξης στον κίνδυνο της ιδιωτικοποίησης θα πρέπει να είναι μαζική! Ταξική πάλη θα πρέπει να αναπτυχθεί όχι μόνο από τους εργαζόμενους του ΟΣΕ, αλλά από όλους τους καταπιεσμένους προλετάριους που κανένα συμφέρον δεν έχουν από τέτοιες αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις. Μέσα από το εργατικό συνδικαλιστικό μέτωπο του Π.Α.ΜΕ. ο λαός πρέπει να μην επιτρέψει στους ιδιώτες να κλέψουν τη λαϊκή περιουσία!

ΟΙ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΑΜΕΡΙΣΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ

Με αφορμή τις πρόσφατες κινητοποιήσεις των ροδακινοπαραγωγών και των κτηνοτρόφων, οι οποίοι διαμαρτύρονται για τις εξευτελιστικές τιμές των ροδάκινων οι πρώτοι και του γάλακτος οι δεύτεροι θεωρούμε σκόπιμο να τονίσουμε την αλληλεγγύη της εργατικής τάξης προς την αγροτιά. Μια εύλογη απορία είναι τί αφορά τους εργάτες των πόλεων τα προβλήματα των αγροτών στα χωριά. Η απάντηση είναι ότι είναι απαραίτητο να συναντηθούν με κοινούς αγώνες και διεκδικήσεις για τρείς πολύ σημαντικούς λόγους. Πρώτον, στην συγκεκριμένη χρονική περίοδο έχουν κοινό εχθρό την αστική τάξη καθώς οι μεγαλογαιοκτήμονες που αποτελούσαν παλαιότερα το μόνιμο ταξικό εχθρό της φτωχής αγροτιάς έχουν μετατραπεί σε μεγαλοαστοί με εργοστασιακές μονάδες επεξεργασίας των γεωργικών προϊόντων στις οποίες δουλεύουν προλετάριοι. Δεύτερον, με τη ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας στη σύγχρονη εποχή υπάρχει η τάση της βίαιης προλεταριοποίησης των αγροτών με άμεση συνέπεια να χάνετε κάθε ελπίδα για διατροφική ανεξαρτησία της χώρας και τροφοδότηση της αγοράς με γεωργικά προϊόντα άλλων χωρών υπό την επίβλεψη των μονοπωλίων, που ελέγχουν σε εκείνες το μεγαλύτερο μέρος της αγροτικής παραγωγής. (Κίνας, Τουρκίας, Γερμανίας κ.ά.). Αυτό φυσικά έχει ως άμεση συνέπεια να εξαρτάται η Ελλάδα οικονομικά από άλλα ισχυρότερα καπιταλιστικά κράτη. Τέλος, το ξεκλήρισμα του καθεστώτος μικροιδιοκτησίας της γης εντάσσετε στο πλαίσιο του γενικότερου σχεδίου κατά το οποίο οι καπιταλιστές προσπαθούν να αφαιρέσουν την δυνατότητα στο λαό να κατέχει μέρος των μέσων παραγωγής(εκτάσεις γης, μικροκαταστήματα κ.τ.λ.).
Γίνετε λοιπόν κατανοητό πως είναι ανάγκη να αντιπαλέψουμε τις αντιαγροτικές οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κυβέρνησης. Αναλυτικές προτάσεις πάνω στο θέμα και ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα διεκδικήσεων προβάλλει με αγωνιστικό τρόπο το κατεξοχήν προλεταριακό και αγροτικό κόμμα το Κ.Κ.Ε. καθώς και ο ταξικός αγροτοσυνδικαλιστικός φορέας η Παναγροτική Αγωνιστική Συσπείρωση (Π.Α.ΣΥ.).

ΤΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΝΑΝΤΙΩΘΕΙ ΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ Ε.Ε. ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ

Φαινομενικά η Ε.Ε. είναι μια δημοκρατική ένωση των λαών τις Ευρώπης με στόχο την γενική ευημερία και το κοινό συμφέρων των λαών. Αυτόν τον ορισμό αναπαράγουν τα ευρωενωσιακά κόμματα της δεξιάς και της μη κομμουνιστικής αριστεράς. Οι παραπάνω παρατάξεις παρά τις φαινομενικές διαφορές που θέλουν να προβάλλουν ότι έχουν ένα κοινό παρονομαστή, υπερασπίζονται με πάθος τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Στην Ελλάδα υποστηρικτές της Ε.Ε. είναι η Ν.Δ., το ΠΑ.ΣΟ.Κ., το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και ο ΛΑ.Ο.Σ. Τα εν λόγω κόμματα προσπαθούν ν πείσουν το λαό ότι η Ε.Ε. είναι η Ευρώπη μας, ότι χωρίς αυτήν θα ήμασταν η ψωροκώσταινα, θα λιμοκτονούσαμε και λίγο θα απέχαμε πολιτιστικά από τις χώρες του τρίτου κόσμου. Ο λαός όμως με το πέρασμα του χρόνου κατάλαβε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση υπερασπίζετε μόνο τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας και της δίνει την πολιτική και οικονομική δύναμη να εντείνουν την άγρια εκμετάλλευση της εργατικής τάξης περνώντας και μέσω του πανίσχυρου πλέον ευρωκοινοβουλίου σκληρά αντιλαϊκά μέτρα που πολύ δύσκολα ανατρέπονται από τους λαούς.

Ένα θέμα προς εξέταση είναι κάτω από ποιες συνθήκες δημιουργήθηκε αυτή η Ένωση. Η Ευρωπαϊκή κοινότητα λοιπόν, ο πρόδρομος της σημερινής Ε.Ε. ιδρύθηκε το 1950 με τη περίφημη διακήρυξη του γάλλου υπουργού εξωτερικού Ρόμπερτ Σούμαν. Οι Ευρωπαϊκές αστικές τάξεις που μέχρι πρότινος ανταγωνίζονταν καθώς είχαν χωριστεί σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα(Β Παγκόσμιος Πόλεμος) έπαθαν μεγάλες νίλες και η δεκαετία του ’50 τους βρίσκει σαφώς αποδυναμωμένες. Ο καγκελάριος της Γερμανίας, Χίτλερ, μετά από φοβερή ήττα της χώρας του αυτοκτόνησε, η γαλλική αποικιοκρατία τσακίστηκε στην Αφρική από τους Αλγερινούς, η δύναμη της πανίσχυρης μέχρι τότε Αγγλίας περιορίστηκε στη Βρετανική νήσο και η Ιταλία ταλανίζονταν από του παρτιζάνους του κομμουνιστικού κόμματος Ιταλίας, που διεκδικούσαν λαϊκή εξουσία. Επίσης, ήταν πολύ έντονος ο φόβος προς το πρόσωπο του προέδρου της Σοβιετικής Ένωσης, του Στάλιν ,ο οποίος μολονότι επίσημα είχε αποδεχτεί την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να επέμβει στα Ευρωπαϊκά ζητήματα. Ο Στάλιν ως αδιαφιλονίκητος ηγέτης της τεράστιας σε έκταση, πληθυσμό και πλούτο, υπερδύναμης, της Ε.Σ.Σ.Δ. αποδεδειγμένα υποκινούσε μέσω των κομμουνιστικών κομμάτων εξεγέρσεις με αίτημα την εργατική εξουσία στην Ευρώπη και σε άλλες γωνιές του πλανήτη. Έτσι οι Ευρωπαίοι αστοί αποφάσισαν να ενωθούν για να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους και να σώσουν το καπιταλιστικό καθεστώς.

Σήμερα φαίνετε να έχουν επιτύχει τους στόχους τους. Ο ελληνικός λαός για να τους ανατρέψει πρέπει να οργανωθεί στο μόνο συνεπές εργατικό κόμμα το Κ.Κ.Ε., το οποίο έχει σαφή προλεταριακή γραμμη.

Η ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΟΙ Η.Π.Α. ΤΑ ΒΡΗΚΑΝ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟ ΜΕ ΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΑ

Μία ακόμη ατράνταχτη απόδειξη των βαθέων αντιδημοκρατικών φρονημάτων του δυτικού κόσμου είναι οι φιλικές σχέσεις που ανέπτυξε και συνεχίζει με μεγάλη προθυμία να αναπτύσσει με τη νεοφασιστική ηγεσία της Κίνας. Η ιστορία αγάπης όμως ξεκινά από καιρό. Όλοι οι Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι πρόεδροι για παράδειγμα έκαναν ένα ταξίδι στην πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου για να χαιρετήσουν επίσημα τον Κινέζο ομόλογό τους. Μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνετε κάτι ασήμαντο όμως βλέποντάς το με μια πιο διεισδυτική ματιά τοιουτοτρόπως αναγνωρίζουν ως ικανοποιητική την ασκούμενη πολιτική της Κίνας και της δίνουν την δύναμη να συνεχίζει ακάθεκτα. Η φασιστική της πολιτική, η οποία υπερβαίνει σε αντιδημοκρατικότητα τις Η.Π.Α. και την Ε.Ε. έφτασε σε τέτοιο σημείο ώστε να λογοκρίνει έντονα ακόμη και το ιντερνέτ, το οποίο οι δυτικοί κρατιστές ολιγάρχες αδυνατούν να λογοκρίνουν, φοβούμενοι πάντα τη λαϊκή αντίδραση. Ακόμη η ίδια αυτή πολιτική γεννά την πιο άγρια καταστολή και την πιο σκληρή εκμετάλλευση στη κατ’ επέκταση. Καταληκτικά, συμπεραίνεται ότι οι δυτικές αστικές δημοκρατίες γλυκοκοιτάζουν έντονα αυτήν την πολιτική και επιδιώκουν έμμεσα να την εφαρμόσουν στις χώρες τους. Άλλωστε η Ε.Ε. κάνει γοργά βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση. Νόμος περί μεταναστών, παραβίαση των προσωπικών ελευθεριών των πολιτών με δημόσιες κάμερες που ελέγχονται από την αστυνομία, περικοπή προσωπικού και πάγωμα μισθών με πρόσχημα την πολυθρύλητη οικονομική κρίση κ.ά. Ο πρόεδρος των Η.Π.Α. Ομπάμα πρόσφατα με δημόσιες δηλώσεις είπε ότι η Κίνα με της Η.Π.Α. συνδιαμορφώνουν τις εξελίξεις στον 21ο αιώνα, και ότι οι σχέσεις των δύο χωρών είναι σχέσεις συνεργασίας και όχι αντιπαράθεσης. Η μόνη πραγματική διέξοδος για τον λαό είναι το τσάκισμα αυτής της πολιτικής με ενότητα και ανειρήνευτο ταξικό αγώνα!

ΤΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΣΤΗ ΦΟΡΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΕΙ ΕΡΜΑΙΟ ΤΩΝ ΕΝΔΟΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΔΙΑΜΑΧΩΝ

Πρέπει να καταστεί πασιφανές πως αυτοί που βγαίνουν πολιτικά και οικονομικά χαμένοι στις ενδοιμπεριαλιστικές διαμάχες είναι το ίδιο το προλεταριάτο και όχι η αστική τάξη της χώρας που ηττήθηκε στην διακρατική διένεξη. Σε περιπτώσεις ανοιχτού πολέμου για παράδειγμα η εργατική τάξη τροφοδοτεί το στρατό με πολεμιστές και σηκώνει στα χέρια της την απώθηση του εισβολέα εξ ολοκλήρου. Οι αστική εν αντιθέσει και ιδιαίτερα η αφρόκρεμά της βγαίνει εξ ολοκλήρου ή τουλάχιστον εν μέρει αλώβητη από αυτήν την δοκιμασία. Στον πόλεμο του Αφγανιστάν λόγου χάρη ενώ οι Αμερικάνοι και οι Άραβες στρατιώτες σκοτώνονταν στα πεδία των μαχών οι πολιτικές ηγεσίες των αντιμαχόμενων χωρών παρακολουθούσαν τις εξελίξεις από τις βίλες τους στην πατρίδα του. Κανένας αστός ούτε νατοϊκός, ούτε σύντροφος του Μπιν Λάντεν έπαθε τίποτα.
Σήμερα βρίσκονται σε εξέλιξη πολλοί πόλεμοι (ένα ακόμα δείγμα ότι φτάσαμε στο ανώτατο στάδιο του κεφαλαιοκρατισμού), οι οποίοι προκαλούνται από τις αστικές κυβερνήσεις ιδιαίτερα των ισχυρών κρατών. Οι ισχυροί αυτού του κόσμου έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί είναι η Ρωσία, η Η.Π.Α., και η ανερχόμενη Κίνα. Με μια πρώτη σκέψη το προλεταριάτο κέρδισε σχεδόν την ασφάλειά του καθώς οι τρεις αυτές υπερδυνάμεις υποσχέθηκαν ότι δε θα ξανααναμετρηθουν ούτε με ένοπλη σύγκρουση, ούτε με αθέμιτο οικονομικό ανταγωνισμό. Αν ψάξουμε το θέμα ποιο προσεκτικά θα παρατηρήσουμε ότι όλες αυτές τις συμφωνίες τις υπέγραψαν για τα μάτι του κόσμου και ότι αν το επιβάλλουν οι ανάγκες τους θα χτυπηθούν. Μπορεί να μην πολεμήσουν μεταξύ τους με την κλασσική έννοια (κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό λόγω του πυρηνικού οπλοστασίου) αλλά μπορεί να ξεκινήσουν ψυχρό πόλεμο με αλλεπάλληλες διαμάχες σε πολλά επίπεδα. Το προλεταριάτο θα πρέπει να επιδείξει ανυπακοή στα κελεύσματα των υπερδυνάμεων και να υψώσει θαρραλέα το ανάστημά του.

Η αντιμετώπιση του σοσιαλισμού από την αστική τάξη.

Εάν μελετήσουμε προσεκτικά την ιστορία, θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε τους τρόπους με τους οποίους η αστική τάξη αντιπάλευε (και συνεχίζει μέχρι σήμερα να αντιπαλεύει) τα σοσιαλιστικά κινήματα στον κόσμο. Αυτή πραγματοποιείται κυρίως με τρεις τρόπους:

Ο πρώτος και εμφανέστερος είναι η στρατιωτική επέμβαση. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν το «σύμφωνο κατά της Κομμουνιστικής Διεθνούς» που υπογράφτηκε το Νοέμβρη του 1936 από μια σειρά χώρες καθώς επίσης και το «σχέδιο Μπαρμπαρόσα» από τη ναζιστική Γερμανία. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των Σοβιετικών στρατιωτών που πέθαναν μόνο κατά την περίοδο του Β' παγκοσμίου πολέμου ανέρχεται περιπου στα 27.000.000 ! Κοντά σε αυτούς υπολογίζονται αλλα 10.000.000 ανάπηροι πολέμου.

Ο δεύτερος τρόπος αναφέρεται στον «φονικό» εμπορικό-οικονομικό αποκλεισμό των σοσιαλιστικών κρατών από τον καπιταλιστικό κόσμο. Επίκαιρο παράδειγμα αποτελεί το εμπάργκο (από το 1963 και αργότερα με τον «νόμο Τοριτσέλι») από τις ΗΠΑ, αλλά και με την συμμετοχή της ΕΕ, στη σοσιαλιστική Κούβα. Άμεση συνέπεια αυτού του αποκλεισμού είναι η έλλειψη βασικών αγαθών, καθώς απαγορεύεται να εισαχθεί προϊόν που περιέχει 10% αμερικάνικο «υλικό», με σκοπό την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής «μέσω της δυσφορίας και της απογοήτευσης για τις οικονομικές δυσκολίες που μπορεί να προκαλέσουν μέχρι λιμό, απελπισία ή και την ανατροπή της κυβέρνησης».

Ένας τρίτος τρόπος με τον οποίο οι υπέρμαχοι του καπιταλιστικού συστήματος προσπαθούνε να αντιμετωπίσουν «το φάντασμα του κομμουνισμού», είναι η προπαγάνδα και η διαστρέβλωση της ιστορική πραγματικότητας. Την κορύφωση αυτού του δόλιου μέσου για την υπονόμευση του κομμουνιστικού κινήματος, αποτέλεσε η δημιουργία «Υπουργείου προπαγάνδας» από τους Ναζιστές με επικεφαλής τον περιβόητο Γιόζεφ Γκέμπελς. Σκοπός αυτού του οργάνου ήταν, αν μη τι άλλο, να πλήξει το εργατικό κίνημα στοχοποιώντας την Σοβιετική Ένωση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εδώ αποτελεί η σφαγή στο δάσος του Κατίν, που ενώ πραγματοποιήθηκε από τους Γερμανούς φασίστες, το βάρος χρεώθηκε στους Σοβιετικούς. Παρόλο που υπάρχουν χειροπιαστές αποδείξεις (γίνεται μικρή αναφορά σε αυτές εδω) για την αποκάλυψη της αλήθειας, η αστική τάξη επιμένει ακόμη και σήμερα ,φυσικά με ανεπαρκή επιχειρήματα, ότι «οι κομμουνιστές ευθύνονται». Ο γκεμπελισμός, ωστόσο, δεν σταμάτησε με την ήττα του φασισμού. Η Ε.Ε., πιστός υπηρέτης της αστικής τάξης, συνεχίζει και σήμερα την αντι-κομμουνιστική προπαγάνδα, προσπαθώντας να υποθάλψει το προλεταριακό κίνημα! Το ίδιο πράττουν και οι μυστικές υπηρεσίες που βρίσκονται στα χέρια των αστών, που μεθοδευμένα προσπαθούν να διεισδύσουν σε επαναστατικά κινήματα και από τα μέσα να καλλιεργήσουν οπορτουνιστικές προοπτικές.


Η απάντηση στον πόλεμο που δέχονται οι προλετάριοι πρέπει να είναι η ιδεολογική και ιστορική ατσάλωση μέσα σε ένα πλαίσιο οργανωμένης πάλης. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο αποτελούν ταξικά οχυρά στα οποία οι εργάτες πρέπει να οργανωθούν και μαζικά να επιδιώξουν την σοσιαλιστική εποικοδόμηση.
Γιατί, αν ο σοσιαλισμός «απέτυχε» μια φορά, όπως υποστηρίζουν οι συντηρητικοί, τότε ο καπιταλισμός αποτυγχάνει καθημερινά! Κι αυτό μπορεί να το δει κανείς σε κάθε εργασιακό χώρο, όπου επικρατεί ο φόβος της εργοδοσίας και η εκμετάλλευση ανθρώπου από όμοιό του.