Πρέπει να καταστεί πασιφανές πως αυτοί που βγαίνουν πολιτικά και οικονομικά χαμένοι στις ενδοιμπεριαλιστικές διαμάχες είναι το ίδιο το προλεταριάτο και όχι η αστική τάξη της χώρας που ηττήθηκε στην διακρατική διένεξη. Σε περιπτώσεις ανοιχτού πολέμου για παράδειγμα η εργατική τάξη τροφοδοτεί το στρατό με πολεμιστές και σηκώνει στα χέρια της την απώθηση του εισβολέα εξ ολοκλήρου. Οι αστική εν αντιθέσει και ιδιαίτερα η αφρόκρεμά της βγαίνει εξ ολοκλήρου ή τουλάχιστον εν μέρει αλώβητη από αυτήν την δοκιμασία. Στον πόλεμο του Αφγανιστάν λόγου χάρη ενώ οι Αμερικάνοι και οι Άραβες στρατιώτες σκοτώνονταν στα πεδία των μαχών οι πολιτικές ηγεσίες των αντιμαχόμενων χωρών παρακολουθούσαν τις εξελίξεις από τις βίλες τους στην πατρίδα του. Κανένας αστός ούτε νατοϊκός, ούτε σύντροφος του Μπιν Λάντεν έπαθε τίποτα.
Σήμερα βρίσκονται σε εξέλιξη πολλοί πόλεμοι (ένα ακόμα δείγμα ότι φτάσαμε στο ανώτατο στάδιο του κεφαλαιοκρατισμού), οι οποίοι προκαλούνται από τις αστικές κυβερνήσεις ιδιαίτερα των ισχυρών κρατών. Οι ισχυροί αυτού του κόσμου έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί είναι η Ρωσία, η Η.Π.Α., και η ανερχόμενη Κίνα. Με μια πρώτη σκέψη το προλεταριάτο κέρδισε σχεδόν την ασφάλειά του καθώς οι τρεις αυτές υπερδυνάμεις υποσχέθηκαν ότι δε θα ξανααναμετρηθουν ούτε με ένοπλη σύγκρουση, ούτε με αθέμιτο οικονομικό ανταγωνισμό. Αν ψάξουμε το θέμα ποιο προσεκτικά θα παρατηρήσουμε ότι όλες αυτές τις συμφωνίες τις υπέγραψαν για τα μάτι του κόσμου και ότι αν το επιβάλλουν οι ανάγκες τους θα χτυπηθούν. Μπορεί να μην πολεμήσουν μεταξύ τους με την κλασσική έννοια (κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό λόγω του πυρηνικού οπλοστασίου) αλλά μπορεί να ξεκινήσουν ψυχρό πόλεμο με αλλεπάλληλες διαμάχες σε πολλά επίπεδα. Το προλεταριάτο θα πρέπει να επιδείξει ανυπακοή στα κελεύσματα των υπερδυνάμεων και να υψώσει θαρραλέα το ανάστημά του.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου