Πρέπει να καταστεί πασιφανές πως αυτοί που βγαίνουν πολιτικά και οικονομικά χαμένοι στις ενδοιμπεριαλιστικές διαμάχες είναι το ίδιο το προλεταριάτο και όχι η αστική τάξη της χώρας που ηττήθηκε στην διακρατική διένεξη. Σε περιπτώσεις ανοιχτού πολέμου για παράδειγμα η εργατική τάξη τροφοδοτεί το στρατό με πολεμιστές και σηκώνει στα χέρια της την απώθηση του εισβολέα εξ ολοκλήρου. Οι αστική εν αντιθέσει και ιδιαίτερα η αφρόκρεμά της βγαίνει εξ ολοκλήρου ή τουλάχιστον εν μέρει αλώβητη από αυτήν την δοκιμασία. Στον πόλεμο του Αφγανιστάν λόγου χάρη ενώ οι Αμερικάνοι και οι Άραβες στρατιώτες σκοτώνονταν στα πεδία των μαχών οι πολιτικές ηγεσίες των αντιμαχόμενων χωρών παρακολουθούσαν τις εξελίξεις από τις βίλες τους στην πατρίδα του. Κανένας αστός ούτε νατοϊκός, ούτε σύντροφος του Μπιν Λάντεν έπαθε τίποτα.
Σήμερα βρίσκονται σε εξέλιξη πολλοί πόλεμοι (ένα ακόμα δείγμα ότι φτάσαμε στο ανώτατο στάδιο του κεφαλαιοκρατισμού), οι οποίοι προκαλούνται από τις αστικές κυβερνήσεις ιδιαίτερα των ισχυρών κρατών. Οι ισχυροί αυτού του κόσμου έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί είναι η Ρωσία, η Η.Π.Α., και η ανερχόμενη Κίνα. Με μια πρώτη σκέψη το προλεταριάτο κέρδισε σχεδόν την ασφάλειά του καθώς οι τρεις αυτές υπερδυνάμεις υποσχέθηκαν ότι δε θα ξανααναμετρηθουν ούτε με ένοπλη σύγκρουση, ούτε με αθέμιτο οικονομικό ανταγωνισμό. Αν ψάξουμε το θέμα ποιο προσεκτικά θα παρατηρήσουμε ότι όλες αυτές τις συμφωνίες τις υπέγραψαν για τα μάτι του κόσμου και ότι αν το επιβάλλουν οι ανάγκες τους θα χτυπηθούν. Μπορεί να μην πολεμήσουν μεταξύ τους με την κλασσική έννοια (κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό λόγω του πυρηνικού οπλοστασίου) αλλά μπορεί να ξεκινήσουν ψυχρό πόλεμο με αλλεπάλληλες διαμάχες σε πολλά επίπεδα. Το προλεταριάτο θα πρέπει να επιδείξει ανυπακοή στα κελεύσματα των υπερδυνάμεων και να υψώσει θαρραλέα το ανάστημά του.
Παρασκευή 31 Ιουλίου 2009
Η αντιμετώπιση του σοσιαλισμού από την αστική τάξη.
Εάν μελετήσουμε προσεκτικά την ιστορία, θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε τους τρόπους με τους οποίους η αστική τάξη αντιπάλευε (και συνεχίζει μέχρι σήμερα να αντιπαλεύει) τα σοσιαλιστικά κινήματα στον κόσμο. Αυτή πραγματοποιείται κυρίως με τρεις τρόπους:
Ο πρώτος και εμφανέστερος είναι η στρατιωτική επέμβαση. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν το «σύμφωνο κατά της Κομμουνιστικής Διεθνούς» που υπογράφτηκε το Νοέμβρη του 1936 από μια σειρά χώρες καθώς επίσης και το «σχέδιο Μπαρμπαρόσα» από τη ναζιστική Γερμανία. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των Σοβιετικών στρατιωτών που πέθαναν μόνο κατά την περίοδο του Β' παγκοσμίου πολέμου ανέρχεται περιπου στα 27.000.000 ! Κοντά σε αυτούς υπολογίζονται αλλα 10.000.000 ανάπηροι πολέμου.
Ο δεύτερος τρόπος αναφέρεται στον «φονικό» εμπορικό-οικονομικό αποκλεισμό των σοσιαλιστικών κρατών από τον καπιταλιστικό κόσμο. Επίκαιρο παράδειγμα αποτελεί το εμπάργκο (από το 1963 και αργότερα με τον «νόμο Τοριτσέλι») από τις ΗΠΑ, αλλά και με την συμμετοχή της ΕΕ, στη σοσιαλιστική Κούβα. Άμεση συνέπεια αυτού του αποκλεισμού είναι η έλλειψη βασικών αγαθών, καθώς απαγορεύεται να εισαχθεί προϊόν που περιέχει 10% αμερικάνικο «υλικό», με σκοπό την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής «μέσω της δυσφορίας και της απογοήτευσης για τις οικονομικές δυσκολίες που μπορεί να προκαλέσουν μέχρι λιμό, απελπισία ή και την ανατροπή της κυβέρνησης».
Ένας τρίτος τρόπος με τον οποίο οι υπέρμαχοι του καπιταλιστικού συστήματος προσπαθούνε να αντιμετωπίσουν «το φάντασμα του κομμουνισμού», είναι η προπαγάνδα και η διαστρέβλωση της ιστορική πραγματικότητας. Την κορύφωση αυτού του δόλιου μέσου για την υπονόμευση του κομμουνιστικού κινήματος, αποτέλεσε η δημιουργία «Υπουργείου προπαγάνδας» από τους Ναζιστές με επικεφαλής τον περιβόητο Γιόζεφ Γκέμπελς. Σκοπός αυτού του οργάνου ήταν, αν μη τι άλλο, να πλήξει το εργατικό κίνημα στοχοποιώντας την Σοβιετική Ένωση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εδώ αποτελεί η σφαγή στο δάσος του Κατίν, που ενώ πραγματοποιήθηκε από τους Γερμανούς φασίστες, το βάρος χρεώθηκε στους Σοβιετικούς. Παρόλο που υπάρχουν χειροπιαστές αποδείξεις (γίνεται μικρή αναφορά σε αυτές εδω) για την αποκάλυψη της αλήθειας, η αστική τάξη επιμένει ακόμη και σήμερα ,φυσικά με ανεπαρκή επιχειρήματα, ότι «οι κομμουνιστές ευθύνονται». Ο γκεμπελισμός, ωστόσο, δεν σταμάτησε με την ήττα του φασισμού. Η Ε.Ε., πιστός υπηρέτης της αστικής τάξης, συνεχίζει και σήμερα την αντι-κομμουνιστική προπαγάνδα, προσπαθώντας να υποθάλψει το προλεταριακό κίνημα! Το ίδιο πράττουν και οι μυστικές υπηρεσίες που βρίσκονται στα χέρια των αστών, που μεθοδευμένα προσπαθούν να διεισδύσουν σε επαναστατικά κινήματα και από τα μέσα να καλλιεργήσουν οπορτουνιστικές προοπτικές.
Η απάντηση στον πόλεμο που δέχονται οι προλετάριοι πρέπει να είναι η ιδεολογική και ιστορική ατσάλωση μέσα σε ένα πλαίσιο οργανωμένης πάλης. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο αποτελούν ταξικά οχυρά στα οποία οι εργάτες πρέπει να οργανωθούν και μαζικά να επιδιώξουν την σοσιαλιστική εποικοδόμηση.
Γιατί, αν ο σοσιαλισμός «απέτυχε» μια φορά, όπως υποστηρίζουν οι συντηρητικοί, τότε ο καπιταλισμός αποτυγχάνει καθημερινά! Κι αυτό μπορεί να το δει κανείς σε κάθε εργασιακό χώρο, όπου επικρατεί ο φόβος της εργοδοσίας και η εκμετάλλευση ανθρώπου από όμοιό του.
Ο πρώτος και εμφανέστερος είναι η στρατιωτική επέμβαση. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν το «σύμφωνο κατά της Κομμουνιστικής Διεθνούς» που υπογράφτηκε το Νοέμβρη του 1936 από μια σειρά χώρες καθώς επίσης και το «σχέδιο Μπαρμπαρόσα» από τη ναζιστική Γερμανία. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των Σοβιετικών στρατιωτών που πέθαναν μόνο κατά την περίοδο του Β' παγκοσμίου πολέμου ανέρχεται περιπου στα 27.000.000 ! Κοντά σε αυτούς υπολογίζονται αλλα 10.000.000 ανάπηροι πολέμου.
Ο δεύτερος τρόπος αναφέρεται στον «φονικό» εμπορικό-οικονομικό αποκλεισμό των σοσιαλιστικών κρατών από τον καπιταλιστικό κόσμο. Επίκαιρο παράδειγμα αποτελεί το εμπάργκο (από το 1963 και αργότερα με τον «νόμο Τοριτσέλι») από τις ΗΠΑ, αλλά και με την συμμετοχή της ΕΕ, στη σοσιαλιστική Κούβα. Άμεση συνέπεια αυτού του αποκλεισμού είναι η έλλειψη βασικών αγαθών, καθώς απαγορεύεται να εισαχθεί προϊόν που περιέχει 10% αμερικάνικο «υλικό», με σκοπό την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής «μέσω της δυσφορίας και της απογοήτευσης για τις οικονομικές δυσκολίες που μπορεί να προκαλέσουν μέχρι λιμό, απελπισία ή και την ανατροπή της κυβέρνησης».
Ένας τρίτος τρόπος με τον οποίο οι υπέρμαχοι του καπιταλιστικού συστήματος προσπαθούνε να αντιμετωπίσουν «το φάντασμα του κομμουνισμού», είναι η προπαγάνδα και η διαστρέβλωση της ιστορική πραγματικότητας. Την κορύφωση αυτού του δόλιου μέσου για την υπονόμευση του κομμουνιστικού κινήματος, αποτέλεσε η δημιουργία «Υπουργείου προπαγάνδας» από τους Ναζιστές με επικεφαλής τον περιβόητο Γιόζεφ Γκέμπελς. Σκοπός αυτού του οργάνου ήταν, αν μη τι άλλο, να πλήξει το εργατικό κίνημα στοχοποιώντας την Σοβιετική Ένωση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εδώ αποτελεί η σφαγή στο δάσος του Κατίν, που ενώ πραγματοποιήθηκε από τους Γερμανούς φασίστες, το βάρος χρεώθηκε στους Σοβιετικούς. Παρόλο που υπάρχουν χειροπιαστές αποδείξεις (γίνεται μικρή αναφορά σε αυτές εδω) για την αποκάλυψη της αλήθειας, η αστική τάξη επιμένει ακόμη και σήμερα ,φυσικά με ανεπαρκή επιχειρήματα, ότι «οι κομμουνιστές ευθύνονται». Ο γκεμπελισμός, ωστόσο, δεν σταμάτησε με την ήττα του φασισμού. Η Ε.Ε., πιστός υπηρέτης της αστικής τάξης, συνεχίζει και σήμερα την αντι-κομμουνιστική προπαγάνδα, προσπαθώντας να υποθάλψει το προλεταριακό κίνημα! Το ίδιο πράττουν και οι μυστικές υπηρεσίες που βρίσκονται στα χέρια των αστών, που μεθοδευμένα προσπαθούν να διεισδύσουν σε επαναστατικά κινήματα και από τα μέσα να καλλιεργήσουν οπορτουνιστικές προοπτικές.
Η απάντηση στον πόλεμο που δέχονται οι προλετάριοι πρέπει να είναι η ιδεολογική και ιστορική ατσάλωση μέσα σε ένα πλαίσιο οργανωμένης πάλης. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο αποτελούν ταξικά οχυρά στα οποία οι εργάτες πρέπει να οργανωθούν και μαζικά να επιδιώξουν την σοσιαλιστική εποικοδόμηση.
Γιατί, αν ο σοσιαλισμός «απέτυχε» μια φορά, όπως υποστηρίζουν οι συντηρητικοί, τότε ο καπιταλισμός αποτυγχάνει καθημερινά! Κι αυτό μπορεί να το δει κανείς σε κάθε εργασιακό χώρο, όπου επικρατεί ο φόβος της εργοδοσίας και η εκμετάλλευση ανθρώπου από όμοιό του.
Δευτέρα 27 Ιουλίου 2009
Η γριπη των χοιρων και τα ελεγχομενα ΜΜΕ.
Με αφορμη την παγκοσμια εξαπλωση της νεας γριπης, τα ΜΜΕ αρχισαν μια εκστρατεια μαζικου εκφοβισμου των πολιτων. Οσοι παρακολουθουσαν τις τελευταιες ημερες τα δελτια ειδησεων θα πρεπει να εχουν σχηματισει την λανθασμενη εντυπωση πως το μελλον της ανθρωποτητας κινδυνευει απο αυτη τη θανατηφορα ασθενεια. Ανθρωποι μεγαλυτερης ηλικιας και αλλοι με πνευμονικες παθησεις, ζαλισμενοι απο την υπερπληροφορηση των ΜΜΕ, εσπευσαν στα φαρμακεια για να προμηθευτουν φαρμακα, οπως ειναι τα Tamiflou, χωρις να ειναι καν σιγουροι για την αποτελεσματικοτητα τους. Η πραγματικοτητα ειναι πως η χρηση του συγκεκριμενου φαρμακου χωρις συγκεκριμενη αιτια, οχι μονο ειναι αναποτελεσματικη αλλα σταδιακα οδηγει και σε ψυχολογικες διαταραχες.
Ειναι πολυ σημαντικο να τονισθει η πιθανη προελευση της γριπης. Συμφωνα με δημοσιευματα, αυτη φαινεται να ειναι η εταιρια Granjas Carroll de Mexico, που ανηκει στην μεγαλη πολυεθνικη Smithfield Foods. Με δηλωση τους, γιατροι υποστηριξαν πως ο ιος σε αυτη τη μορφη μπορει να παρασκευαστε μονο σε αργαστηριο.Ακομη, αξιζει να σημειωθει πως η αντιμετωπιση μιας αναλογης πανδημιας στο παρελθον (αυτη της γριπης των πουλερικων) ειχε βαλει στο στοχαστρο τους μικρους εκτροφεις, παρα τις μεγαλες βιομηχανιες, με αποτελεσμα την οικονομικη εξοντωση των μικρο-αγροτων και την απολυτη εγκαθυδριση των δευτερων στην παγκοσμια αγορα.
Δικαιολογημενα, λοιπον, οι μεγαλοεπιχειρηματιες ενθουσιαζονται απο το κλιμα πανικου που σπερνεται απο τα ελεγχομενα ΜΜΕ. Τα συμφεροντα τους, αλλωστε, δεν προκειται ποτε να κινδυνεψουν απο τις αστικες κυβερνησεις..
Ειναι πολυ σημαντικο να τονισθει η πιθανη προελευση της γριπης. Συμφωνα με δημοσιευματα, αυτη φαινεται να ειναι η εταιρια Granjas Carroll de Mexico, που ανηκει στην μεγαλη πολυεθνικη Smithfield Foods. Με δηλωση τους, γιατροι υποστηριξαν πως ο ιος σε αυτη τη μορφη μπορει να παρασκευαστε μονο σε αργαστηριο.Ακομη, αξιζει να σημειωθει πως η αντιμετωπιση μιας αναλογης πανδημιας στο παρελθον (αυτη της γριπης των πουλερικων) ειχε βαλει στο στοχαστρο τους μικρους εκτροφεις, παρα τις μεγαλες βιομηχανιες, με αποτελεσμα την οικονομικη εξοντωση των μικρο-αγροτων και την απολυτη εγκαθυδριση των δευτερων στην παγκοσμια αγορα.
Δικαιολογημενα, λοιπον, οι μεγαλοεπιχειρηματιες ενθουσιαζονται απο το κλιμα πανικου που σπερνεται απο τα ελεγχομενα ΜΜΕ. Τα συμφεροντα τους, αλλωστε, δεν προκειται ποτε να κινδυνεψουν απο τις αστικες κυβερνησεις..
ΟΙ ΑΣΤΙΚΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Έχει γίνει πλέον κατανοητό τοις πάση πως η Ελλάδα είναι μια πλήρως αποβιομηχανοποιημένη χώρα, με παραγωγικές μεθόδους που θυμίζουν μεσαίωνα και αδύναμη στον αγροτικό τομέα. Το θέμα είναι να κατανοήσει η εργατική τάξη ποιοι ευθύνονται για αυτήν την κατάσταση ώστε να μπορέσει να απαλλαγεί από αυτήν. Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή και κάτω από μαρξιστική σκοπιά διαπιστώνεται πως αποκλειστικός φταίχτης είναι το καπιταλιστικό σύστημα με τις εκμεταλλευτικές σχέσεις εργασίας. Συγκεκριμένα η κρατική ολιγαρχία ,που αποτελείτε από τις φατρίες των μεγαλοαστικών οικογενειών, έχοντας την πολιτική και οικονομική εξουσία προβαίνουν σε εκτεταμένο παραγωγικό σαμποτάζ προκειμένου να διασφαλίσουν την τεράστια δύναμή τους και να την διευρύνουν. Έτσι με οι κυβερνήσεις σε συνεργασία με την ευρωπαϊκή ένωση ξεκλήρισαν με την κοινή αγροτική πολιτική τους μικρομεσαίους αγρότες καθιστώντας τους ανίκανους να παράγουν. Επίσης, τσακίζουν με φορολογικές επιδρομές τους μικροεμπόρους, οι οποίοι αποτελούν μαζί με το προλεταριάτο τη ραχοκοκαλιά της εθνικής οικονομίας. Το προλεταριάτο από την άλλη βλέπει τα καταναλωτικά αγαθά να ακριβαίνουν υπερβολικά, την ανεργία να τους εξαθλιώνει και την απόλυτη φτώχεια να καραδοκεί. Γι’ αυτό η λύση είναι μέσα σε μία καπιταλιστική κοινωνία η εργατική τάξη αφενός να μάχεται ταξικά και ανυποχώρητα για την λαϊκή εξουσία και αφετέρου να επιδιώκει με απαιτήσεις να σταματήσει η αποβιομηχάνιση και η καταστροφή κάθε παραγωγικής δύναμης. Τα συμφέροντα της εργατικής τάξης είναι εκ διαμέτρου αντίθετα με αυτά της αστικής. Η εργατική τάξη μαζί με το κόμμα της το Κ.Κ.Ε. μπορεί και πρέπει να προχωρήσει μπροστά και να εκπληρώσει τον ιστορικό της ρόλο, την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης και την οικοδόμηση ντου σοσιαλισμού. Καταληκτικά, συμπεραίνεται ότι η δύναμη της αστικής τάξης είναι αντιστρόφως ανάλογη με την βιομηχανική και αγροτική ανάπτυξη και γενικότερα με την οικονομική ευφορία. Φοβούνται τα ισχυρά παραγωγικά κέντρα και νοιώθουν ότι η εξουσία τους κλονίζεται από τον κόσμο της δουλειάς.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
