Η αντιμετώπιση του σοσιαλισμού από την αστική τάξη.

Εάν μελετήσουμε προσεκτικά την ιστορία, θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε τους τρόπους με τους οποίους η αστική τάξη αντιπάλευε (και συνεχίζει μέχρι σήμερα να αντιπαλεύει) τα σοσιαλιστικά κινήματα στον κόσμο. Αυτή πραγματοποιείται κυρίως με τρεις τρόπους:

Ο πρώτος και εμφανέστερος είναι η στρατιωτική επέμβαση. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν το «σύμφωνο κατά της Κομμουνιστικής Διεθνούς» που υπογράφτηκε το Νοέμβρη του 1936 από μια σειρά χώρες καθώς επίσης και το «σχέδιο Μπαρμπαρόσα» από τη ναζιστική Γερμανία. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των Σοβιετικών στρατιωτών που πέθαναν μόνο κατά την περίοδο του Β' παγκοσμίου πολέμου ανέρχεται περιπου στα 27.000.000 ! Κοντά σε αυτούς υπολογίζονται αλλα 10.000.000 ανάπηροι πολέμου.

Ο δεύτερος τρόπος αναφέρεται στον «φονικό» εμπορικό-οικονομικό αποκλεισμό των σοσιαλιστικών κρατών από τον καπιταλιστικό κόσμο. Επίκαιρο παράδειγμα αποτελεί το εμπάργκο (από το 1963 και αργότερα με τον «νόμο Τοριτσέλι») από τις ΗΠΑ, αλλά και με την συμμετοχή της ΕΕ, στη σοσιαλιστική Κούβα. Άμεση συνέπεια αυτού του αποκλεισμού είναι η έλλειψη βασικών αγαθών, καθώς απαγορεύεται να εισαχθεί προϊόν που περιέχει 10% αμερικάνικο «υλικό», με σκοπό την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής «μέσω της δυσφορίας και της απογοήτευσης για τις οικονομικές δυσκολίες που μπορεί να προκαλέσουν μέχρι λιμό, απελπισία ή και την ανατροπή της κυβέρνησης».

Ένας τρίτος τρόπος με τον οποίο οι υπέρμαχοι του καπιταλιστικού συστήματος προσπαθούνε να αντιμετωπίσουν «το φάντασμα του κομμουνισμού», είναι η προπαγάνδα και η διαστρέβλωση της ιστορική πραγματικότητας. Την κορύφωση αυτού του δόλιου μέσου για την υπονόμευση του κομμουνιστικού κινήματος, αποτέλεσε η δημιουργία «Υπουργείου προπαγάνδας» από τους Ναζιστές με επικεφαλής τον περιβόητο Γιόζεφ Γκέμπελς. Σκοπός αυτού του οργάνου ήταν, αν μη τι άλλο, να πλήξει το εργατικό κίνημα στοχοποιώντας την Σοβιετική Ένωση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εδώ αποτελεί η σφαγή στο δάσος του Κατίν, που ενώ πραγματοποιήθηκε από τους Γερμανούς φασίστες, το βάρος χρεώθηκε στους Σοβιετικούς. Παρόλο που υπάρχουν χειροπιαστές αποδείξεις (γίνεται μικρή αναφορά σε αυτές εδω) για την αποκάλυψη της αλήθειας, η αστική τάξη επιμένει ακόμη και σήμερα ,φυσικά με ανεπαρκή επιχειρήματα, ότι «οι κομμουνιστές ευθύνονται». Ο γκεμπελισμός, ωστόσο, δεν σταμάτησε με την ήττα του φασισμού. Η Ε.Ε., πιστός υπηρέτης της αστικής τάξης, συνεχίζει και σήμερα την αντι-κομμουνιστική προπαγάνδα, προσπαθώντας να υποθάλψει το προλεταριακό κίνημα! Το ίδιο πράττουν και οι μυστικές υπηρεσίες που βρίσκονται στα χέρια των αστών, που μεθοδευμένα προσπαθούν να διεισδύσουν σε επαναστατικά κινήματα και από τα μέσα να καλλιεργήσουν οπορτουνιστικές προοπτικές.


Η απάντηση στον πόλεμο που δέχονται οι προλετάριοι πρέπει να είναι η ιδεολογική και ιστορική ατσάλωση μέσα σε ένα πλαίσιο οργανωμένης πάλης. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο αποτελούν ταξικά οχυρά στα οποία οι εργάτες πρέπει να οργανωθούν και μαζικά να επιδιώξουν την σοσιαλιστική εποικοδόμηση.
Γιατί, αν ο σοσιαλισμός «απέτυχε» μια φορά, όπως υποστηρίζουν οι συντηρητικοί, τότε ο καπιταλισμός αποτυγχάνει καθημερινά! Κι αυτό μπορεί να το δει κανείς σε κάθε εργασιακό χώρο, όπου επικρατεί ο φόβος της εργοδοσίας και η εκμετάλλευση ανθρώπου από όμοιό του.