ΟΙ ΑΣΤΙΚΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Έχει γίνει πλέον κατανοητό τοις πάση πως η Ελλάδα είναι μια πλήρως αποβιομηχανοποιημένη χώρα, με παραγωγικές μεθόδους που θυμίζουν μεσαίωνα και αδύναμη στον αγροτικό τομέα. Το θέμα είναι να κατανοήσει η εργατική τάξη ποιοι ευθύνονται για αυτήν την κατάσταση ώστε να μπορέσει να απαλλαγεί από αυτήν. Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή και κάτω από μαρξιστική σκοπιά διαπιστώνεται πως αποκλειστικός φταίχτης είναι το καπιταλιστικό σύστημα με τις εκμεταλλευτικές σχέσεις εργασίας. Συγκεκριμένα η κρατική ολιγαρχία ,που αποτελείτε από τις φατρίες των μεγαλοαστικών οικογενειών, έχοντας την πολιτική και οικονομική εξουσία προβαίνουν σε εκτεταμένο παραγωγικό σαμποτάζ προκειμένου να διασφαλίσουν την τεράστια δύναμή τους και να την διευρύνουν. Έτσι με οι κυβερνήσεις σε συνεργασία με την ευρωπαϊκή ένωση ξεκλήρισαν με την κοινή αγροτική πολιτική τους μικρομεσαίους αγρότες καθιστώντας τους ανίκανους να παράγουν. Επίσης, τσακίζουν με φορολογικές επιδρομές τους μικροεμπόρους, οι οποίοι αποτελούν μαζί με το προλεταριάτο τη ραχοκοκαλιά της εθνικής οικονομίας. Το προλεταριάτο από την άλλη βλέπει τα καταναλωτικά αγαθά να ακριβαίνουν υπερβολικά, την ανεργία να τους εξαθλιώνει και την απόλυτη φτώχεια να καραδοκεί. Γι’ αυτό η λύση είναι μέσα σε μία καπιταλιστική κοινωνία η εργατική τάξη αφενός να μάχεται ταξικά και ανυποχώρητα για την λαϊκή εξουσία και αφετέρου να επιδιώκει με απαιτήσεις να σταματήσει η αποβιομηχάνιση και η καταστροφή κάθε παραγωγικής δύναμης. Τα συμφέροντα της εργατικής τάξης είναι εκ διαμέτρου αντίθετα με αυτά της αστικής. Η εργατική τάξη μαζί με το κόμμα της το Κ.Κ.Ε. μπορεί και πρέπει να προχωρήσει μπροστά και να εκπληρώσει τον ιστορικό της ρόλο, την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης και την οικοδόμηση ντου σοσιαλισμού. Καταληκτικά, συμπεραίνεται ότι η δύναμη της αστικής τάξης είναι αντιστρόφως ανάλογη με την βιομηχανική και αγροτική ανάπτυξη και γενικότερα με την οικονομική ευφορία. Φοβούνται τα ισχυρά παραγωγικά κέντρα και νοιώθουν ότι η εξουσία τους κλονίζεται από τον κόσμο της δουλειάς.